Байсалдылық — дағды, мінез қасиеті емес

Байсалдылық — сен тумысыңнан алып келген мінез емес. Ол «маған бақ қонды» немесе «ол жаратылысынан сондай» деген емес. Ол — дағды. Дәлірек айтқанда — саған жауап талап етпейтін нәрсені сүзіп тастау дағдысы. Кез келген дағды сияқты — оны жаттықтыруға болады. «Мен байсалды бола алмаймын» деп ойлайтын әркім жаттығуды әлі бастамаған ғана. Қазір эмоциялық қуатыңды жұмсап жүрген нәрселердің 90%-ы сенен ешнәрсе талап етпейді. Біреу пікірде бірдеңе жазды. Біреу сен істейтіндей емес, басқаша істеді. Жүргізуші сені жолға қосылуға жібермеді. Ауа райы бұзылды. Валюта бағамы құлдырады. Бұл — шу, ол реакция талап етпейді, жай ғана бар. Жаттыққан адам «бұл — жауап керек сигнал» деген мен «бұл — елемеу керек шу» дегенді ажыратады. Жаттықпаған адам әр ұсақ-түйекке ден қойып, түскі асқа дейін жанып бітеді. Байсалдылықты жаттықтыру дегеніміз — лотос қалпында отыру емес. Бұл — бір нәрсе жаныңа батқан сайын өзіңнен сұрау: «Бұл шынымен менен жауап талап ете ме, әлде мен жай ғана ден қоймай-ақ қоя алам ба?». 90% жағдайда жауап — екіншісі. Оны дауыстап айт. Жауап берме. Келесіде де солай. Тағы да солай. Бір жылдан кейін біреудің жарты жыл бұрын өзіңді де ашуландырған нәрсеге булығып жатқанын көресің — сол кезде бұрын қалай өйтіп өмір сүргеніңді түсінбейсің. Міне, дағды осы. Күш — тезірек ден қоюда емес. Күш — мүлде ден қоймауда, реакция қажет болмаған кезде.